Sabah erkenden gitarını alıp evden çıktı.
Parktaki o eski nese kalmamıştı. Yolun kenarına geçti, elindeki gitar çantasını yere koydu.
Gitarını çıkarıp o en hüzünlü besteyi çaldı.Sonra o kıza bestelediği parçayı, ve bir başkasını.
Para geldikçe şarkılar daha bir hareketli daha bir neşeli oluyordu.
Güneş batmaya başladı. Daha fazla kalamazdı orada. Gitarı çantaya koydu ve kalktı.
Eve gidecek yemek yiyecek parası vardı. Belki kirayı hala veremeyecekti bu ay.
Derken yağmur başladı. Eve daha çok var diye geçirdi içinden.
Ne zordu hayat! Yağmur altında yürümeyi severdi ama yalnızken değil.
Gitar çantasını açtı kalan bozuklukları almak için. Arada beyaz bir kağıt gördü.
Açar açmaz yazı tanıdık geldi. O beyaz ellerin yazdığı notu okurken önce heyecanlandı sonra üzüldü.
Notta, demek hala bizim parçamızı çalıyorsun ve yine çok hüzünlü bir şekilde.
Beraber aldığımız kuşları hatırlıyor musun? Bendeki bu sabah öldü. Ayrılığa dayanamadı herhalde.
Kapı çaldı. Ne de çok istedi o an için kapıdakinin o olmasını.
Bu nedenle açmadı kapıyı. O umudu taşımak istedi hep içinde. Sonra uykuya daldı, uyanmamak üzere…

Göl

Karşı dağların gölgesi düştüğünde üzerine bir başka güzelsin.
Dağları ışıkları gökyüzünü içine alırsın.
Ay ışığı başka parlar, güneş başka doğar seninle.
Yazın sıcağında serinlik verir, Kışın ayazında ürpertirsin; baharlar bir başka güzelleşir seninle.
Üzerinde kayıklar en güzel resmi sen çizersin.
Sevdalıların sevgilerini güçlendirir, yarınlarına ışık tutarsın.
Yaşamak bir başka güzeldir , hüzün bir başka anlamlıdır seninle.
Rüzgar seni savurduğunda, köpüğünün beyazına dalar gözlerim.
Dalgalarınla kıyıyı yaladığında, taşları kuma döndürür, kayalara şekil verirsin.
Sabah serinliğinde kokunu duyarım, zifiri karanlığında sesini dinlerim, göremem ama bilirim hep ordasın.
Kıyında kum, dibinde yosun, içinde balık, suyunda bir damla olsaydım diye düşünürüm.

Aşam dedim, karlı dağlar başından
Yüce dağlar koç yiğide dağ m’olur
Ağrır bedenim, sızlar yaralarım
Bu yarayı çeken yiğit sağ m’olur

Sıra sıra dikemedim söğüdü
Ben başıma veremedim öğüdü
Elleri göğsünde görün yiğidi
Yiğit mağrur gezmek ile bey m’olur

Ögüt versen, bana öğüt kâr etmez
O yârin hayali karşımdan gitmez
Kementle bağlasam, kolun bağ tutmaz
Yârin zülüfünden özge bağ m’olur

Karac’oğlan der ki, fani dünyadan
Korkmaz mısın haram ile zinadan
Ayırır seni anan babandan
Gurbet ile düşen yiğit sağ m’olur

Karacaoğlan

Deniz Hasreti

Gözümde bir damla su deniz olup taşıyor
Çöllerde kalmış gibi yanıyor, yanıyorum
Bütün gemicilerin ruhu bende yaşıyor
Başımdaki gökleri bir deniz sanıyorum

Nasıl yaşayacağım ey deniz senden uzak
Yanıp sönüyor gözlerimde fenerin
Uyuyor mu limanda her gece sallanarak
Altından çivilerle çakılmış gemilerin

Sevmiyorum suyunda yıkanmamış rüzgarı
Dalgaların gözümde tütüyor mavi, yeşil…
İçimi güldürmüyor sensiz ay ışıkları
Ufkunda yükselmeyen güneşler güneş değil

Bir gün nehirler gibi çağlayarak derinden
Dağlardan, ormanlardan sana akacak mıyım
Ey deniz, şöyle bir gün sana bakacak mıyım
Elma bahçelerinden, fındık bahçelerinden

Ömer Bedrettin Uşaklı

Köy evimizde
Dut ağaçlarımız
Nar ağaçlarımız
Her yaz
Meyveli ellerini uzatır
Seslenir çocuklara
Gelin çocuklar gelin çocuklar

Çıkarım dallarına
Meyveler toplarım
Dalında salıncağım var
İğde ağacının
İğde ağacımız gelin gibi süslenir
Güzel kokular sürünür
Ey köy evi sen annem misin
Şu meyve dalları annemin elleri gibi
Bir-iki kuzu
Üç-dört inek
Yalnızlığımı unuturum
Köy evim toprak kokulum
Benim yaz okulum.